Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2013

Smile

Και εκεί που έλεγα να σιωπήσω δεν άντεξα. Η υπομονή φαίνεται δεν είναι το δυνατό μου σημείο. Και σου τα είπα όλα με φωνές, με βρισιές και ζήτησα και συγγνώμη μετά.. Για τον τρόπο μου, όχι τα λόγια μου. Ό, τι είπα το εννοώ. Απόλυτα.

Και αν υπάρχει περίπτωση να είμαστε μαζί, δεν με ενδιαφέρει, πραγματικά. Αυτό δεν σου το είπα..
Δεν με ενδιαφέρει ούτε αν είμαστε μαζί, ούτε αν είμαστε χώρια.. Έτσι κι αλλιώς δεν έχω λόγο να χωρίσουμε τώρα. Οι νέες γνωριμίες μπορούν να περιμένουν. Το μυαλό μου είναι ολοκληρωτικά στο μωράκι μου, τον άντρα της ζωής μου! Και μετά βλέπουμε.. Όπως και εσύ άλλωστε.

Ξέρεις, με προβληματίζει πολύ, γιατι στα τραγούδια που ακούω δεν βλέπω τη μορφή σου. Άθελα μου, στο μυαλό μου έρχεται εκείνος που αμφιβάλλω αν θυμάται πια το πρόσωπό μου, που δεν με αγάπησε όσο εσύ, δεν με αγάπησε καθόλου, που τώρα είναι ευτυχισμένος εκεί που βρίσκεται. Που ούτε εγώ τον έχω αγαπήσει. Αλλά το μυαλό μου περιτριγυρίζει αυτό το "Αν". Αν προσπαθούσε τότε λίγο περισσότερο; Αν..Δεν έχω καταλάβει ακόλα  γιατί τον σκέφτομαι..

Και μετά νιώθω το μωράκι μας να κινείται στην κοιλιά μου, έτοιμο να αντικρύσει τον κόσμο σε λίγους μήνες και όλα τα Αν εξαφανίζονται. Επιτέλους χαμογελώ.