My son, my sun

KAΛΩΣΟΡΙΣΕΣ ΖΩΗ ΜΟΥ

Smile

Και εκεί που έλεγα να σιωπήσω δεν άντεξα. Η υπομονή φαίνεται δεν είναι το δυνατό μου σημείο. Και σου τα είπα όλα με φωνές, με βρισιές και ζήτησα και συγγνώμη μετά.. Για τον τρόπο μου, όχι τα λόγια μου. Ό, τι είπα το εννοώ. Απόλυτα.

Και αν υπάρχει περίπτωση να είμαστε μαζί, δεν με ενδιαφέρει, πραγματικά. Αυτό δεν σου το είπα..
Δεν με ενδιαφέρει ούτε αν είμαστε μαζί, ούτε αν είμαστε χώρια.. Έτσι κι αλλιώς δεν έχω λόγο να χωρίσουμε τώρα. Οι νέες γνωριμίες μπορούν να περιμένουν. Το μυαλό μου είναι ολοκληρωτικά στο μωράκι μου, τον άντρα της ζωής μου! Και μετά βλέπουμε.. Όπως και εσύ άλλωστε.

Ξέρεις, με προβληματίζει πολύ, γιατι στα τραγούδια που ακούω δεν βλέπω τη μορφή σου. Άθελα μου, στο μυαλό μου έρχεται εκείνος που αμφιβάλλω αν θυμάται πια το πρόσωπό μου, που δεν με αγάπησε όσο εσύ, δεν με αγάπησε καθόλου, που τώρα είναι ευτυχισμένος εκεί που βρίσκεται. Που ούτε εγώ τον έχω αγαπήσει. Αλλά το μυαλό μου περιτριγυρίζει αυτό το "Αν". Αν προσπαθούσε τότε λίγο περισσότερο; Αν..Δεν έχω καταλάβει ακόλα  γιατί τον σκέφτομαι..

Και μετά νιώθω το μωράκι μας να κινείται στην κοιλιά μου, έτοιμο να αντικρύσει τον κόσμο σε λίγους μήνες και όλα τα Αν εξαφανίζονται. Επιτέλους χαμογελώ.

Έτσι απλά

Το καινουριο σπιτακι .έχει ήδη ετοιμαστεί. Όπως το ήθελα, όπως το ονειρευόμουν παλιά, αλλά δεν μπορούσα να το έχω. Και εσύ μπορείς να έρθεις. Το ξέρεις, πάντα ήσουν ευπρόσδεκτος. Και θα έρθεις, είμαι σίγουρη, έστω και για λίγο. Θα μου λείψει το φωτεινό, πολύχρωμο σπίτι που φτιάξαμε μαζί, το μικρό δάσος που βλέπαμε, αλλά κάτι μου λέει πως με περιμένουν καλύτερες στιγμές μακριά απο αυτό. Δέκτηκες ότι δεν θα έρθω ποτέ ξανά πίσω, αλλά δεν επέλεξες να χωρίσουμε, προς το παρών, για το μωράκι μας, νομίζεις δεν το ξέρω; Και επειδή έστω και λίγο με αγαπάς.

Οι αντιδράσεις του περιγυρου σου αναμένονται. Μη φοβάσαι, θα τηρήσω απόλυτη σιωπή. Θα το κάνω για το μωράκι μας.Και για την ηρεμία μου στην τελική. Όταν δεν υπάρχει περίπτωση να γίνεις κατανοητός, καλύτερα να σιωπάς."Πάρτο όπως θες, πάρτο όπως σε βολεύει, αφού ότι σε βολεύει λες, πάρτο όπως θες". Έχω όλες τις τυπικές απανήσεις για τα σαββατοκυριακα και κάποιες γιορτές. Τις έχω μάθει απέξω έτσι για να είμαι και ετοιμόλογη.  Η οικογένεια σου δε θα μου λείψει. Πες με αναίσθητη, η αλήθεια είναι ότι δεν ένιωσα ποτέ τίποτε για αυτούς.

Noμίζω στο τέλος θα θέλεις να φύγεις εσύ. Ας φύγεις. Είμαι ήδη πολύ πιο δυνατή από πριν. Aν θέλεις να μείνεις εδώ, εγώ θα σε αγαπώ. Μπορούμε μαζί να φτιάξουμε μια ευτυχισμένη οικογένεια, απο αυτές που βλέπω τις Κυριακές να κάνουν τον απογευματινο τους περίπατο και τις ζηλεύω. Αν όχι, κάποια στιγμή εύχομαι να πάρει άλλος τη θέση σου. Στη ζωή μου και στην καρδιά μου.Έτσι απλά.




.

Γεια

Συνηδειτοποίησα πως όποιαδήποτε προσπάθεια επικοινωνίας με τον καλό μου είναι μάταιη..Γιατί να αρχίσω μια συζήτηση αφού θα καταλήξει σε καυγά, θυμό, νεύρα, απογοήτευση; Aς κρατήσω το στόμα μου κλειστό, για πάντα.

Το ξέρω πως θα αρχίσουν οι κατηγορίες από τα αγαπημένα του πρόσωπα. Δεν είναι η πρώτη φορά άλλωστε. Τον άφησε, ανώριμη, βάζει την οικογένεια της πάνω απο όλα και ξεχνά τον άντρα της κλπ κλπ. Απάντηση δεν θα υπάρχει. Την αντίδραση, τον πόνο τη θέση μου δε θα τη φανερώσω ποτέ. Ανυπομονώ για τη στιγμή που  για λόγους ανάγκης του παιδιού, θα βρεθούμε αναγκαστικά πρόσωπο με πρόσωπο. Ανυπομονώ για τη στιγμή που θα πω αυτό το τυπικό "χαίρεται"  με ένα ψεύτικο χαμόγελο. Που θα προσπαθούν να κλέψουν έστω και ένα συναίσθημα απο το βλέμμα μου αλλά δε θα καταλάβουν τίποτε, μόνο ψυχρότητα. Oύτε μισό δάκρυ, ούτε τον ελάχιστο πόνο, ούτε την παραμικρή αμφιβολία.Γιατί όσο ήμουν εκεί, όσο  είχα ανάγκη για μια δεύτερη οικογένεια, δεν πήρα καν ούτε ένα τηλεφώνημα ενδιαφέροντος. Μόνο την απαίτησή τους να μένω εκεί κοντά στον άντρα μου, έστω και αν δεν είχα εργασία, έστω κι αν δεν είχα την οικογένεια μου κοντά, έστω κι αν δεν είχα κανένα. Παρόλα αυτά πιστεύω πως όταν ένα ζευγάρι είναι ευτυχισμένο, στην άλλη άκρη του κόσμου κι αν πάει, στο πουθενά, θα βρεί τον τρόπο να περνά καλά. Έστω κι αν οι συνθήκες δεν είναι ευνοϊκές.
Οι απαντήσεις είναι ήδη έτοιμες και άρχισαν να δίνονται. Ψυχρές και απρόσωπες όπως ακριβώς αρμόζει στην περίσταση.
Γιατί έφυγες; Για προσωπικούς λόγους.
Όταν μπορείς πάρε τηλέφωνο. Σίγουρα, θα τα πούμε.
Τι θα κάνεις; Δεν ξέρω.
Είσαι καλά; Mια χαρά, εσύ.
Άλλο; Aυτά, χάρηκα που τα είπαμε, τώρα με συγχωρείς έχω κάποια δουλειά.


Εσύ όμως ξέρεις. Ξέρεις απλά δεν σε ενδιαφέρει αρκετά. Πρώτα η δουλειά, πρώτα τα όνειρα σου, πρώτα αυτός ο εγωισμός  και μετά εγώ. Ας είναι. Αφού έχω χάσει κάθε ελπίδα να είμαι ευτυχισμένη μαζί σου, έχω να σου πω πως η ανησυχία μου αν είσαι με άλλη ή όχι, δεν υπάρχει πια. Μπορείς να είσαι με όποια θέλεις, μπορείς να με κατηγορήσεις όσο θέλεις, εγώ ξέρω πόσο χάλια ένιωθα που δεν είχα ποτέ το πιο απλό: κατανόηση. Πάντα μοναξιά, πάντα υποτίμηση, φτάνει να πετύχεις εσύ τα όνειρά σου. Εγώ, ήμουν υποχρεωμένη για σένα να ακολουθήσω. Πάντα. Όνειρα και σχέδια που κάνατε εσείς για μένα! Θα μείνει σπίτι να μεγαλώσει το παιδί γιατί  η πεθερά δε θέλει να βοηθήσει! θα δουλεύει ο γιός μας να μεγαλώσει την εταιρεία! η γυναίκα μου θα αρκεστεί σε ένα μισθό 400 ευρώ μέχρι να βρεθεί  μια καλύτερη δουλειά! γιατί εγώ έχω όνειρα και εσύ είπες πως θα με ακολουθήσεις!

εμένα με ρωτήσατε;

Ας γίνει ότι θέλει, ένα είναι σίγουρο: δυστυχισμένη μάνα το μωράκι μου δε θα δει ποτέ. Είμαι υποχρεωμένη να είμαι ευτυχισμένη, να μεγαλώσω ενα υγιές παιδάκι, και αν αυτό πρέπει να γίνει μακριά σου, θα γίνει.
Τα θέλω κάποιων -και τα δικά σου, φαινόταν ότι τα έκανα,  επειδή δεν είχα τίποτε καλύτερο να κάνω. (Θλιβερό αλλά έτσι είναι).Με βόλευε όπως σας βόλευε και εσάς.Τώρα έχω. Γεια.

Leave this world behind

Kαι ένα τέταρτο μητέρας αρκεί για δέκα ζωές

Αυτές τις μέρες έψαχνα το ενδεχόμενο να γίνω ανάδοχος γονέας και βρήκα πολλές χρήσιμες πληροφορίες για αυτό το θέμα. Τελικά, μετά απο τις κατάλληλες κρατικές έρευνες,  δεν είναι και τόσο δύσκολο να γίνει κάποιος ανάδοχος γονέας στην Κύπρο, σε σχέση με τα ζητήματα υιοθεσίας που είναι πολύ περισσότερα και δυσκολότερα. Το μόνο απόθεμα που χρειάζεται να έχεις είναι αγάπη για τα παιδιά. Τίποτε άλλο. Μπορεί να είναι κάποιος μονογονιός ή εργένης, μπορεί να μην έχει μεγάλες οικονομικές δυνατότητες, όπως δικό του σπίτι ή μεγάλο εισόδημα, η αγάπη όμως αρκεί και περισσεύει.

Τα παιδιά αυτά μπορεί να είναι κακοποιημένα ή να προέρχονται απο δυσλειτουργικές οικογένειες. Μπορεί επίσης  οι γονείς τους να μην έχουν την οικονομική δυνατότητα για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα να τα μεγαλώσουν και έτσι να ανέλαβε ο κρατικός φορέας την επιμέλεια τους για όσο χρειάζεται.

Οι ανάδοχοι γονείς μπορεί να φιλοξενούν ακόμη και περιστασιακά ένα παιδάκι στο σπίτι τους, για τις γιορτές, λίγες μέρες το Καλοκαίρι κλπ. Αυτές οι μέρες όμως ίσως να είναι αρκετές για να κάνουν τη ζωή ενός παιδιού πιο όμορφη και μεγαλώνοντας να έχει στη μνήμη του όμορφες στιγμές που να μυρίζουν λίγο.. οικογένεια και αγάπη. Για όποιον αγαπά τα παιδιά, ή θα ήθελε να υιοθετήσει ένα παιδάκι αλλά σκέφτεται το ζήτημα της γραφειοκρατίας και τα οικονομικά ζητήματα που προκύπτουν, υπάρχει λύση και μπορεί να προσφέρει την αγάπη του, αρκεί να το θέλει.

«Κι ένα τέταρτο μητέρας αρκεί για δέκα ζωές, και πάλι κάτι θα περισσέψει.

Που να το ανακράξεις σε στιγμή μεγάλου κινδύνου.»

(Ο. Ελύτης, Εκ του πλησίον)

Πιο κάτω παραθέτω το link για περισσότερες πληροφορίες.

http://www.mlsi.gov.cy/mlsi/sws/sws.nsf/0/1D1CCD718D21B9F3C2256E5B0050D191/$file/Foster%20parents.pdf?OpenElement

Εσείς τι λέτε;

Θα ήθελα να ρωτήσω και όποιος θέλει ας γράψει την γνωμη του..

Χθες  με κάλεσε μια φίλη για φαγητό στο σπίτι της, και θα ήταν παρόντες ο φίλος της και 2 φίλοι του. Τους οποίους και εγώ αλλά και ο άντρας μου γνωρίζει καλά, ποτέ δεν υπήρξε κανένα πρόβλημα, αντιθέτως κάποιες φορές που βρεθήκαμε όλοι, μια χαρά συζήτησε μαζί τους. Τελικά δεν κατάφερα να πάω για άσχετο λόγο.

 Αλλά ο αντρούλης μετά μου ξεφούρνισε πως δεν το θεωρεί ηθικά σωστό για μένα, απο τη στιγμή που είμαι έγκυος να επισκεφθώ για φαγητό τη φίλη μου η οποία κάνει τραπέζι για τον φίλο της και 2 άλλα παιδιά. Και τώρα σας ερωτώ: δίκαιο έχω  που τον είπα κλειστόμυαλο και ότι ζει στο 1800 ή έκανα λάθος; Τι θα απαντούσατε σε ένα άνθρωπο με τέτοιες απόψεις και το κυριότερο πως θα τον αντιμετωπίζατε στη συνέχεια; Διότι είπαμε, είμαι χαμηλών τόνων, αλλά θύμα όχι- κάτι που το εμπέδωσε στα 100 χρόνια που είμαστε μαζί.

Κόντεψα να το ξεχάσω: Kαλημέρα σας :)) xxx