Δευτέρα 13 Μαΐου 2013

And the oscar goes to...

Είδα τώρα ότι η φίλη Samaritissa μου έχει απονέμει αυτό το βραβείο! Την ευχαριστώ πολύ για αυτό!
Ακολουθώ λοιπόν το παιχνίδι.

Οι κανόνες είναι:

1.- Αναφέρεις ποιος σου χάρισε το βραβείο και τον ευχαριστείς.

2.- Απάντησε στις παρακάτω ερωτήσεις.*

3.- Δίνεις με τη σειρά σου βραβείο σε 11 blogs με λιγότερα από 200 μέλη.

4.- Ενημέρωσε τους για το βραβείο.

5.- Ακολουθείς το blog που σου το χάρισε.

* Οι ερωτήσεις-απαντήσεις:

1)Τι σας οδήγησε να ξεκινήσετε το blog σας;
Παρατήρησα πως όταν γράφω αυτά που αισθάνομαι και συζητώ με άλλους ανθρώπους, περισσότερο άγνωστους θα έλεγα, βρίσκω λύσεις σε πολλά πράγματα που με απασχολούν. Ίσως επειδή τα άτομα που μιλώ ανοιχτά, έχω επιλέξει να είναι ελάχιστα. Επίσης το blog είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος να εκφράσω τη χαρά μου, διέξοδος για το θυμό, τη λύπη και για ό,τι νιώθω. Υπάρχει και το ημερολόγιο, το ξέρω. Αλλά η ανησυχία μου μην πέσει σε χέρια περίεργων, με ώθησε να το πετάξω αφού πρώτα το έκανα κοματάκια :P 

2)Ποιο το θέμα του blog σας/με τι ασχολείται.
Δεν έχει συγκεκριμένο θέμα. Με τίποτα δε θα μπορούσε να γίνει αυτό, αφού γράφω αυθόρμητα ό,τι νιώθω τη δεδομένη στιγμή.
3)Από πού βρίσκετε την έμπνευσή σας;
Απο την καθημερινότητα μου, τη ζωή μου, ό, τι με απασχολεί.
4)Σχεδιάζεται από πριν το περιεχόμενο του blog σας;
Όχι, οτι γράφω είναι αυθόρμητο.
 
5)Έχετε νέες ιδέες για το blog σας;
Ναι, σκέφτομαι να γράψω  κάποια στιγμή, μη γελάσετε, τις αμαρτίες μου!! Αφού δεν κατάφερα να εξομολογηθώ μέχρι σήμερα, ας τα γράψω εδώ να τα ακούσω απο εσάς!
6)Πόσο χρόνο αφιερώνετε στο blog σας;
Δεν μπορώ να πω ότι αφιερώνω πολύ χρόνο, κάποτε καθόλου, κάποτε 1-2 ώρες. .
 
7)Ποια είναι η καλύτερη στιγμή για εσάς να δημιουργήσετε;
Αν έχω τον χρόνο και την ησυχία στο σπίτι, (γιατί να κάνει ο άλλος σκούπισμα και εγώ να γράφω δε γίνεται, δε μου βγαίνει!) και ένα γεγονός που θέλω να το μοιραστώ, τότε είναι η κατάλληλη στιγμή. 

8)Τι θα θέλατε να ξέρει ο κόσμος για εσάς;
Ότι η κάθε γνώμη (με κόσμιο τρόπο φυσικά!) είναι αποδεκτή και μάλιστα χρειάζομαι να την ακούσω! Μου αρέσουν οι συζητήσεις και είμαι πρόθυμη να συζητήσω με όποιον δήποτε. Τα υπόλοιπα νομίζω μπορεί ο καθένας να τα συμπεράνει με κάποιο τρόπο, όταν με τον καιρό θα ξεδιπλώνω εδώ τον εαυτό μου!

9)Ποια είναι τα χόμπι σας;
Διαβάζω πολλά βιβλία, κυρίως φιλοσοφικού και θρησκευτικού περιεχομένου, κινηματογράφος, πριν μείνω έγκυος ήμουν και fun του γυμναστηρίου, μουσική-πολλή μουσική όμως! και έχω μανία να μαθαίνω ξένες γλώσσες!

Ώρα να απονέμω το βραβείο τώρα!  Aντε και σε καλή μεριά :)


Φιλούθκια!

Τετάρτη 8 Μαΐου 2013

Ο πρώην πιστός στρατιώτης!

Στη ζωή μου πάντα ήμουν άτομο αυτό που λέμε προ-γραμ-μα-τι-σμέ-νο! Ίσως από τους γονείς, ίσως απο τον χαρακτήρα μου, πάντα είχα πρόγραμμα για το τι θα κάνω ώστε να τα προλάβω όλα, να εκπληρώσω όλες τις υποχρεώσεις μου κλπ. Υπερβολική μπορώ να πω, αφού ακόμα και για να τηλεφωνήσω σε μια φίλη, μη γελάσετε αλλά έβαζα υπενθύμιση! μπας και ξεχάσω, Αφού είπα κάτι, έπρεπε να το κάνω. Στο κινητό ακόμη χτυπούν οι υπενθυμήσεις που έβαλα πριν 3 και 4 μήνες: Nα ρωτήσω για την τάδε δουλειά, να πάω στο ραντεβού στον τάδε γιατρό κλπ κλπ.

Το πιστό στρατιωτάκι τους τελευταίους μήνες έχασε-και πολύ φοβάμαι για πάντα αυτό το Γερμανικό πρόγραμμα. Αιτία: Ένα έμβρυο μερικών εκατοστών. Και ακόμα που είμαι, λέω στον εαυτό μου, αν άρχισα έτσι, φαντάζομαι όταν Θεού θέλοντος γεννήσω τι θα γίνει.. Πρόγραμμα... γιοκ κατά την Κυπριακή! Πως να ξέρω τι θα κάνω και αν θα μπορώ να το κάνω? Όλα εξαρτώνται αν η εγκυμοσύνη συνεχίσει να είναι τόσο εύκολη, για να μου επιτρέπει να κάνω αυτά που σχεδιάζω..

Όλα τα έγγραφα της δουλειάς, παλαιότερα ήταν καταχωρημένα πριν από μήνες, έτσι ώστε την κατάλληλη στιγμή να τα παραδώσω. Καλά δεν είχα τίποτε καλύτερο να κάνω? Λέω στον εαυτό μου.. Μάλλον όχι! Τώρα δε λέω, οι υποχρεώσεις υποχρεώσεις, αυτό δεν αλλάζει, αλλά κάτι μου λέει ότι έχω σοβαρότερα θέματα να ασχοληθώ, και αν αφήσω και κάτι για την τελευταία στιγμή δεν χάλασε και ο κόσμος!

Άσε που η οικονομική κρίση πλέον δεν επιτρέπει να κάνουμε μεγαλόπνοα σχέδια και όνειρα για το μέλλον.. Ως εκεί που μπορούμε, όσο το δυνατόν περισσότερο ρεαλιστές..

Τώρα που το σκέφτομαι, ούτε και πριν μπορούσε να μου εγγυηθεί κανείς ότι αυτά που προγραμμάτιζα θα τα έκανα. Απλά είχα συνηθίσει σε ένα τρόπο ζωής τέτοιο, που κάποτε ξεχνούσα ότι κάποια πράγματα δεν μπορώ να τα ελέγξω και πως όταν εμείς κάνουμε σχέδια, ο Θεός γελάει.

Γελάει και καλά κάνει! Τελικά το απρόβλεπτο αύριο, μας κρύβει πολλές εκπλήξεις! Οι δυνατότητες μας φθάνουν ως ένα ορισμένο σημείο. Απο εκεί και πέρα, εκεί που ούτε η θέληση ούτε η προσπάθεια μας δεν φτάνει, νομίζω πως πρέπει να τα αφήνουμε σε αυτό που ο καθένας μας ονομάζει Θεό, ή σύμπαν, ή ζωή!

Παρασκευή 3 Μαΐου 2013

Eίπα-ξείπα

Eίπα και εγώ μέρα που είναι σήμερα, να πάω σε καμιά εκκλησία, να πω και ένα ευχαριστώ δηλαδή, γιατί πιστεύω πως πολλά ευχάριστα που μου συνέβησαν τον τελευταίο καιρό, δεν ήταν μόνο απο την καλή μου τύχη ή την εξυπνάδα μου (τρομάρα μου), αλλά οφείλονται κυρίως στην αγάπη τους Θεού που τα ζήτησα και μου τα έδωσε απλόχερα..

Είπα. Ντύθηκα και πήγα με τον αντρούλη. Αλλά αργήσαμε λίγο φαίνεται, και όλες οι εκκλησίες ήταν ασφυκτικά γεμάτες. Και δυστυχώς ή ευτυχώς η πολυκοσμία για κάτι τόσο προσωπικό δεν μου προκάλεί ούτε δέος ούτε είναι κανένα κοινωνικό γεγονός που θα το ευχαριστηθώ. Αντιθέτως μου χαλάει την όρεξη. Χάθηκε ο κόσμος να υπάρχει ένα μικρό εκκλησάκι με λίγα άτομα, να καθήσω σε μια γωνιά με την ησυχία μου; Nα ηρεμήσω και να φύγω;  Και του είπα να με αφήσει καλύτερα σπίτι και να πάει αυτός αν θέλει, όπως και έγινε. Τί να πάω δηλαδή; Nα ιδρώνω δίπλα απο τους άλλους, να θέλω κάθισμα και να μην μπορώ να βρώ; H να κάθομαι έξω στο πεζούλι της εκκλησίας, για να εκπληρώσω το καθήκον μου και το πρέπει; To ευχαριστώ το λέω και απο το σπίτι μου σκέφτηκα..

Τώρα που τα διαβάζω αυτά, μου ακούγομαι κάπως ιδιότροπη και αντικοινωνική. Μπορεί και να είμαι. Αλλά τα πρέπει δεν τα μπορώ με τίποτα.

Αύριο νομίζω θα πάω νωρίς και μόλις αρχίσει να έρχεται κόσμος θα φύγω.

Καλές γιορτές σε όλους σας εύχομαι, να περάσετε όμορφες στιγμές με τα άτομα που σας αγαπούν πραγματικά! (Kαι αν ακούγομαι κάπως ιδιότροπη, συγχωρέστε με, μπορεί και να οφείλεται στις ορμόνες της εγκυμοσύνης :)




Δευτέρα 22 Απριλίου 2013

ΛΙΓΟΥΡΕΣ!

Τι σου είναι και αυτές οι λιγούρες της εγκυμοσύνης! Και εγώ που νόμιζα ότι ήταν ένας αστικός μύθος! Και αποτελούσαν απλά τις δικαιολογίες των γυναικών που ήθελαν να κάνουν πράξη τη λαιμαργία τους...
Απορώ με τον εαυτό μου δηλαδή. Κάθομαι και ονειρεύομαι φαγητά. Δεν θέλω να αφεθώ γιατί αν αρχίσω, μέχρι να γεννήσω θα έχω γίνει γουρουνάκι. Θα το παλέψω λοιπόν! Αλλά θέλω να τα φάω ολα.
Ουφ!








Κυριακή 7 Απριλίου 2013

ΤΟ ΠΙΟ ΛΕΥΚΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΜΟΥ

Ονειρευόμουν σε κάποια στιγμη της ζωής μου να κάνω παιδιά, αλλά ποτέ δεν ήμουν απο τις γυναίκες που βλέπουν παιδάκια και τρελαίνονται. Κατακρίβεια λίγα χρόνια πριν όταν συγγενείς μας είχαν αποκτήσει παιδάκια και πηγαίναμε στο σπίτι τους για να τα δούμε (για να τα δει ο άντρας μου για να πω την αλήθεια, όχι εγώ) μετά τη μισή ώρα βαριόμουν αφάνταστα. Και δεν ξέρω πως θα ακουστεί αυτό αλλά δεν ήθελα να πηγαίνω πολύ συχνά γιατί τους έβλεπα όλους φοβερά χαρούμενους και χαμογελαστούς και ένιωθα ότι και εγώ έπρεπε αναγκαστικά να χαμογελάω, ενώ δεν μου έβγαινε. Τα αγαπούσα, αλλά ώς εκεί.

Μέχρι που πέρυσι χτύπησε το βιολογικό μου ρολόι. Αχ αυτό το ρολόι! Όταν βλέπεις πως τα χρόνια προχωρούν και αν δεν θέλεις όταν μπορείς, δεν θα μπορείς όταν θέλεις! Όταν τα αδέρφια σου αποκτούν παιδάκια και τότε δένεσε πολύ μαζί με αυτά τα γλυκά, αθώα πλασματάκια. Και σκέφτεσαι τι ωραία να είχα και εγώ ένα παιδάκι να το αγαπώ, να το προστατεύω, να δίνω την αγάπη μου και να βάλω τον εαυτό μου δεύτερο πια στη ζωή μου. Η διασκέδαση μέχρι πρωίας και οι ανούσιες σχέσεις μου φαίνονταν πια σπατάλη χρόνου και τίποτε άλλο.

Και να που χωρίς να το περιμένουμε και να το προσπαθήσουμε ιδιαίτερα, πριν λίγες μέρες έμαθα ότι είμαι έγκυος! Είναι απίστευτο το αίσθημα ευτυχίας αλλά και ευθύνης που γεννιέται σε μια γυναίκα μόλις μαθαίνει ότι περιμένει παιδί. Τώρα κατάλαβα αυτό που μου έλεγε η αδερφή και οι φίλες μου που είναι μητέρες ότι αμέσως όλα τα υπόλοιπα που σε απασχολούσαν μέχρι πρώτινος, αποκτούν μικρότερη σημασία. Αποτυχημένες φιλίες, σχέσεις, ανεξήγητα γιατί, μοιάζουν να έχουν μηδενική αξία μπροστά σε αυτό. Ό,τι έγινε, έγινε, υπάρχουν πραγματικά σοβαρότερα και πιο ουσιαστικά πράγματα να ασχοληθώ. Πρωταρχικό μέλημα είναι να είναι το παιδί μου υγιές.

Εύχομαι στην Παναγία να έχω μια τελειόμηνη εγκυμοσύνη και όλα να πάνε καλά για αυτό το μικρό πλασματάκι. Την ευχαριστώ που με αξίωσε να νιώσω αυτή τη μεγάλη ευτυχία.

Πιστεύω ότι η μητρότητα δεν αφορά μόνο τη βιολογική μητέρα. Το ίδιο ακριβώς μπορεί να αγαπήσει μια μητέρα και ένα παιδάκι το οποίο δεν το γέννησε. Το μητρικό ένστικτο και η αγάπη είναι ακριβώς η ίδια. Σε τίποτε δε διαφέρει η αγάπη και οι θυσίες που είναι διατεθημένη η μητέρα, βιολογική ή όχι, να κάνει για χάρη του παιδιού της.

Εύχομαι μέσα απο την καρδιά μου οι γυναίκες που επιθυμούν ένα παιδάκι, να το αποκτήσουν,  και να νιώσουν τη χαρά της μητρότητας, είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο.


Πέμπτη 28 Μαρτίου 2013

Για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει δουλειά πολλή...

 Νομίζω ότι παρόλη την οικονομική κρίση και τα χειρότερα που μας περιμένουν στην Κύπρο, η Κύπρος θα ανακάμψει. Ο λαός αυτός είναι συνηθισμένος από δυσκολίες και αναμφισβήτητα θεωρείται εργατικός λαός. Η νοοτροπία μας όμως δεν πιστεύω να αλλάξει. Οι συζητήσεις και τα φιλοσοφικά συμπεράσματα που λέμε σχεδόν όλοι: Θα επιστρέψουμε στις αξίες μας και στα ιδανικά μας και σε ένα τρόπο ζωής πιο αληθινό που έχουμε ξεχάσει, κουρουφέξαλα μου ακούγονται. Λόγια πονεμένων που έφεραν τον νου τους για λίγο και μετά ως επί το πλείστον θα τον ξαναχάσουμε (βάζω και τον εαυτό μου μέσα), μόλις επιστρέψει η ευημερία και η χλιδή στο νησάκι μας. Η νοοτροπία των περισσότερων να αποκτήσουν αυτοκίνητο καλύτερο από  αυτό που έχει ο γείτονας, να κτίσει μεγάλο σπίτι με πισίνα, να αγοράζει που την άκρα louis vuitton τσάντες επειδή αγοράζουν όλες, ο υλισμός μας, νομίζω θα επιστρέψουν μόλις ανακάμψουμε, Αν δεν τα κάνουμε τώρα και τα επόμενα χρόνια είναι γιατί απλά δεν μπορούμε, Τούτη η νοοτροπία εν τόσο βαθιά ριζωμένη μέσα μας που "για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει δουλειά πολλή".

Μπορεί να ακούγομαι δύσπιστη, απαισιόδοξη, πιστεύω εν ρεαλίστρια που είμαι και αυτή την Κυπριακή νοοτροπία την έχει αποδείξει η ιστορία μας. Δουλευταράδες, εργατικοί, αλλά ο υλισμός υλισμός και το μέσο μέσο. Γέλασα τις προάλλες όταν άκουσα μια γυναίκα την οποία γνωρίζω να ισχυρίζεται ότι είναι σπατάλη να αγοράζεις i phone στις μέρες μας κλπ κλπ. Δεν είναι ότι δεν συμφωνώ. Αλλά η πλαστική στη μύτη της δεν το σκέφτήκε ότι κοστίζει 5 i phone? Kαι από την άλλη η κολλητή της να συμφωνεί, χωρίς να σκέφτεται ότι οι πορσελάνες που έφτιαξε τα δόντια της στοιχίζουν παραπάνω που το i phone.Ότι μας συμφέρει δηλαδή. 

Από τέτοια άτομα όταν ακούω περί οικονομικής κρίσης και να στηρίξουμε την Κυπριακή οικονομία και τις Κυπριακές επιχειρήσεις, υποψιάζομαι ότι εν τη δική τους επιχείρηση που θέλουν να στηρίξουμε για να μεν κλείσει και ποσώς τους ενδιαφέρει το καλό της πατρίδας τους.

Η αγάπη για την πατρίδα και η αλλαγή της νοοτροπίας θα φανεί όταν έχει κάποιος χρήματα αλλά προτιμά αντί να αγοράσει σπίτι να αγοράσει ένα διαμέρισμα που και πάλι εξυπηρετεί τις ανάγκες του, όταν έχει χρήματα αλλά επιλέγει να μην ξοδεύει τα περισσότερα σε υλικά αγαθά, όταν επιλέξει να ξοδέψει τα λεφτά του για να στηρίξει τα κοινοτικά παντοπωλεία της χώρας μας αντί να τα δώσει σε αισθητικές- κάποτε αχρείαστες αισθητικές επεμβάσεις. Όταν τα λέει αυτά εν καιρώ κρίσης, προφανώς δεν μπορεί να τα κάνει και παρηγορεί τον εαυτό του.

Η κρίση προήλθε που εμάς τους ίδιους, που βάζουμε τα χέρια μας και βγάζουμε τα μάτια μας. Και ελάχιστοι να αλλάξουν τη νοοτροπία τους που δεν αμφιβάλλω ότι υπάρχουν και αυτοί, νομίζω εν πολλά λίγοι για να αλλάξουν τα πράματα. Μπορούμε όμως να αλλάξει ο καθένας τον εαυτό του, έστω κι αν δεν καταφέρουμε στο κοινωνικό σύνολο να αλλάξουμε τίποτε. Όταν βρεθούμε στην ανάγκη σκεφτόμαστε και τις αξίες και τα ιδανικά και το δίκαιο και το Θεό. Το θέμα είναι όταν είμαστε μια χαρά πού εν ο νούς μας.

Παρασκευή 22 Μαρτίου 2013

Η πατρίδα μου





Θυμός, αγανάκτηση, στεναχώρια, απογοήτευση...
Τι θα γίνει;
Δεν είναι αυτή η Κύπρος που ονειρευτήκαμε.. Ούτε για εμάς, ούτε για τα παιδιά μας...
Η Κύπρος θα επιβιώσει, δεν είναι η πρώτη φορά άλλωστε.